Luchtverkeersleiding

Urban Air Mobility-concepten (UAM), zoals vliegende taxi's en pakketbezorgingsdrones, worden in toenemende mate beschouwd als een essentieel onderdeel van toekomstige transportsystemen. Voordat UAM-vluchten echter op grote schaal kunnen plaatsvinden, moeten er eerst enkele uitdagingen worden aangepakt, waaronder de integratie van het luchtruim. Omdat we beseffen dat deze uitdaging moet worden aangepakt, zijn er wereldwijd verschillende initiatieven opgestart om de nieuwe Unmanned Traffic Management (UTM)-diensten te ontwikkelen die nodig zijn om UAM-vluchten te vergemakkelijken. In deze context heeft de Europese Commissie het Europese U-space UTM-systeem geïnitieerd. De ontwikkeling van U-space is verdeeld in vier afzonderlijke fasen, U1-U4 genaamd, waarbij de complexiteit van de resulterende werkzaamheden geleidelijk toeneemt.

Naast de ondersteuning van defensie-operaties hebben Medium Altitude Long Endurance (MALE) Remotely Piloted Aircraft Systems (RPAS) tal van civiele toepassingen, variërend van infrastructuurinspectie tot zoek- en reddingsacties. De huidige regelgeving in Europa staat dergelijke toepassingen echter in de weg, omdat deze MALE RPAS-operaties uitsluitend in afgescheiden luchtruim toestaat. Bovendien zijn voor elke MALE RPAS-vlucht talloze vergunningen van nationale luchtvaartautoriteiten nodig, wat een tijdrovend proces kan zijn.

Urban Air Mobility (UAM) belooft de volgende mobiliteitsrevolutie te worden. Het maakt snellere, efficiëntere en duurzamere transportoplossingen (zoals vliegende taxi's en andere grote drones) in stedelijke gebieden mogelijk. Er zijn echter nog een aantal uitdagingen die overwonnen moeten worden voordat UAM realiteit kan worden. Hierbij gaat het onder meer om de organisatie van het lagere luchtruim, het op een veilige manier opschalen van vluchtbewegingen, integratie met ATM (Air Traffic Management), de ontwikkeling van een architectuur die de vluchtbewegingen kan ondersteunen en de maatschappelijke acceptatie.